บทที่ 14 เงียบเถอะ

อรวรรณเดินตระเวนหางานไปตามร้านรวงต่างๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้สองขาจะเริ่มล้าเต็มที

หอพักเดิมก็กลับไปไม่ได้แล้ว เธอคิดไม่ออกเลยว่าจะไปซุกหัวนอนที่ไหน ได้แต่หวังพึ่งโชคชะตาเพียงน้อยนิด

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ารับสมัครพนักงานไหมคะ?"

เธอผลักประตูเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง

พนักงานสาวที่ตอนแรกเ...